Melancholie

Als romanticus draait het leven om de emotionele waarde. Om het ervaren van verschillende emoties. Dat geeft voor mij het leven waarde. Een passieve, rustige dag geeft mij weinig tot geen goed gevoel. Deze drijfveer zorgt ervoor dat ik mijn leven altijd zo interessant mogelijk maak.

Helaas heeft deze drijfveer ook een donkere kant. Het gaat namelijk om alle emoties, dus ook de negatieve emoties, zoals leed en pijn. Deze negatieve emoties, geven namelijk de positieve emoties meer betekenis, naar mijn mening.

Een leven waarin alles goed gaat klinkt op eerste gezicht erg mooi. Iedereen zou gelukkig zijn. Toch? Ik twijfel daarover. Sowieso zou ik dat zelf nooit willen, en nooit volhouden. Als alles goed gaat, verliest de term ‘goed’ zijn betekenis. Want er is geen referentie materiaal meer, er is geen ‘fout’ meer. Soms moet er simpelweg iets fout gaan, zodat de ‘goede’ situatie meer betekenis krijgt. En naar mijn mening zijn de belangrijkste dingen in het leven, moeilijk om te verkrijgen. Omdat er dan vaker iets fout gaat, of je moet er meer moeite in stoppen.

Hieruit ontstaat voor mij als romanticus ook een verlangen naar deze negatieve emoties. Want als ik deze nooit zou ervaren, zou mijn leven daarmee minder betekenis hebben.

Uiteindelijk is er een bepaalde balans nodig in mijn leven. Een bepaalde ratio van de hoeveelheid geluk vs de hoeveelheid leed die ik ervaar. Die zal iets in de richting van 3:1 zijn. Dus voor alle 3 dingen die goed gaan, heb ik 1 ding nodig dat fout gaat en zelfs leed veroorzaakt. Dan is mijn leven mooi in balans.

Helaas is het lastig om deze balans vol te houden, omdat je hier niet altijd invloed over hebt. Als er teveel fout gaat, ga ik me meestal zorgen maken en wordt ik voorzichtiger, hierdoor ga ik vaak ook stressen. Maar de andere kant bestaat ook, en dat wordt melancholie genoemd.

Melancholie, het verlangen naar leed

Voor mij als romanticus heeft de andere kant van het spectrum weer een ander probleem. Dit is melancholie, het verlangen naar leed.

Nu ik dit typ gaat mijn herstel vrij goed. Het einde van de burn-out is in zicht en ik maak vooral veel leuke dingen in het leven mee. Maar helaas groeit het verlangen naar leed ook in mij.

Regelmatig zit ik in de bus, kijk ik om mij heen en voel ik mijzelf  verdrietig worden. Niet specifiek ergens om, maar juist omdat ik melancholisch ben. Het voelt voor mijzelf echt als een luxe positie, en juist daarom beginnen de tranen te rollen.

Ondertussen heb ik dit deel van mijzelf weten te accepteren. Dit is een belangrijke emotie voor mijzelf die ik nodig heb omdat mijn leven meer betekenis te geven. Want uiteindelijk draait mijn leven om één ding, emotionele betekenis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *